.: بــهـانه :.

نیمه شب آواره و بی حس و حال

                          در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

                          دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت

                         یک دوسال از عمر، رفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را

                         خاطرات اولین دیدار را

آن نظربازی، آن اسرار را

                          آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سربسته بود

                          چون من از تکرار، او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او

                           همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

                          ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

                          اینچنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

                         وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر

                           دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد

                           گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل

                           گر گشایی چشم دل، زیباست دل

گرتو زورق بان شوی دریاست دل

                           بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده

                           در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان

                           من تورا بس دوست می دارم، بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

                            چون تویی مخمور، خَمّارم بدام

با تو شادی می شود غمهای من

                             با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

                             دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

                             عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

                          طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

                           بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود

                            همچو عشق من، هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهرۀ آفاق بود

                              در نجابت، در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

                               طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

                                بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخرِ این قصه هجران بود و بس

                                حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود

                               در غمش مجنون عاشق کم نبود

برسر پیمان خود محکم نبود

                                سهم من از عشق، جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

                          ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

                                  این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست

                                رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است

                              خسم جان و تشنۀ خون من است

بخت بد، بر وصل او قسمت نشد

                               این گدا مشمول آن رحمت نشد

                آن طلا حاصل به این قیمت نشد...

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

                                 با چنین تقدیر بد،تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم

                                 باده نوش غصۀ او،من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

                                 ذره ذره آب گشتم،کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

                                 سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من، از من گذشتی ،خوش گذر

                                 بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

                                 دیشب از کف رفت، فردا را نگر

آخرین یکبار از من بشنو پند

                                  بر من و بر روزگار من نخند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

                                عشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته بازآید به رود

                                  ماهی بی چاره اما مرده بود....