.: بــهـانه :.

سلامی به وسعت یک سال دوری از وبلاگ بهانه!!!!!

کامبیز نورایی — Thu, 10 Mar 2011 17:42:19 GMT

سلام دوستان عزیز من.در سالی که گذشت دل و دماق نوشتن را نداشتم.فکرم به سمت فکر کردن نمی رفت!!!!دلم از همه جا و همه کس گرفته بود.یه جورایی به پوچی رسیده بودم....... نمی خواهم قصه غصه ها تعریف کنم...... الان خوبم و می خواهم دوباره بنویسم..... شاید این بار نیز شروعی دوباره باشد....... با خوندن متن زیر خیلی نگاهم به دنیا عوض شد و این متن دلیل اصلی دوباره نوشتنم بود.....

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید . روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاض و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:

امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم !!!!!

وقتی کارتان را نمیتوانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر بدهید خواهید دید بهترینها ممکن خواهد شد باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است.
حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل،فکر،هوش و روحتان مایه بگذارید این رمز موفقیت است .... لبخند بزنید.

ملاقات با دوزخیان

کامبیز نورایی — Sat, 04 Jul 2009 08:19:42 GMT

آن دم که مرا می زده بر خاک سپارید

زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات

یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات

هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده ی سافی

بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی

جز ساغر و میخانه و ساقی نشناسم

بر پایه ی پیمانه و شادی است اساسم

گر همچو همای از عطش عشق بسوزم

از آتش دوزخ نهراسم نهراسم

آن دم که مرا می زده بر خاک سپارید

زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

انتخابات؟؟؟؟(انتصابات) دهمین دوره ریاست جمهوری ایران!!!!!

کامبیز نورایی — Sat, 13 Jun 2009 13:48:02 GMT

نتایج همه را بهت زده کرد!!!! تنها چیزی که می توانم بگویم این است که آقای

موسوی شما مسئول آرای این جوانان هستید که به امید کورسویی از آزدی

به پای صندوق ها رفتند و به شما رای دادند. به قول یک ضرب المثل قدیمی:

نمی دانیم دم خروس را قبول کنیم یا قسم حضرت عباس را؟؟؟؟

چشم امید ما به شماست آقای مهندس!!! از شما حرکت و از ما حمایت!!!

من در انتها متن بیانیه مهندس میرحسین موسوی را در اعتراض به نتایج

انتخابات؟(انتصابات) دهمین دوره ریاست جمهوری ایران را برای دوستان قرلر

می دهم... پاینده ایران و زنده باد آزادی!!!!

"میرحسین موسوی" کاندیدای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران نتایج انتخابات را بهت آور نامیده و اعلام نمود که تسلیم "این صحنه آرایی خطرناک" نخواهد شد.

طبق تازه ترین نتایج شمارش آرای انتخاباتی، "محمود احمدی نژاد" با کسب 22 میلیون و 359 هزار 18 رای برای دور دوم رئیس جمهور ایران خواهد بود و "میرحسین موسوی" 12 میلیون و 150 هزار و 178 رای آورده است.

متن بیانیه موسوی در اعتراض به نتایج انتخابات که در شبکه هواداران وی منتشر شد، به شرح زیر می باشد:

"ملت شریف ایران! نتایجی که برای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اعلام شد بهت آور است مردمی که در صفهای طولانی اخذ رای شاهد ترکیب آرا بودند و خود می دانند که به چه کسی رای داده اند با حیرت تمام به شعبده بازی دست اندرکاران انتخابات و صدا و سیما نگاه می کنند. آنان اینک بیش از همیشه به دنبال آن هستند که بدانند چگونه و توسط چه کسانی و مقاماتی طرح این بازی بزرگ ریخته شده است. اینجانب ضمن اعتراض شدید به روند موجود و تخلفات آشکار و فراوان روز انتخابات هشدار می دهم که تسلیم این صحنه آرایی خطرناک نخواهم شد. نتیجه آنچه که از عملکرد متصدیان بی امانت دیده ایم و می بینیم جز تزلزل ارکان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و حاکمیت دروغ و استبداد نیست. اینجانب طبق وظیفه شرعی و ملی خویش به افشای رازهای پشت سر این روند پرمخاطره خواهم پرداخت و آثار نابود کننده آن را بر سرنوشت کشور توضیح خواهم داد و ترس آن دارم که ادامه وضع موجود همه نیروهای موثر در نظام را به توجیه گرانی دروغگو در مقابل مردم تبدیل کند و دنیا و آخرت آنان را در معرض لطمه های جبران ناپذیر قرار دهد.
به مسوولان توصیه می کنم بیش از آن که دیر شود این روند را فورا متوقف کنند و همگی به خط قانون و امانتداری از آرای ملت بازگردند و بدانند که خروج از عدالت مشروعیت زداست. آنان بیش از هر کس دیگر از این حقیقت باخبرند که در این کشور انقلابی بزرگ و اسلامی صورت گرفته است. کمترین پیام انقلاب ما این است که مردم آگاهند و در برابر کسانی که با تقلب روی کار بیایند تمکین نخواهند کرد.
اینجانب از همین فرصت استفاده میکنم و ضمن تشکر از عواطف ملت بزرگوار ایران به آنان تذکر می دهم که ایران این موجود آسمانی متعلق به آنان است و نه متقلبان، این آنان هستند که باید با هوشیاری خود از آن حفاظت کنند. خائنین به آراء مردم ابایی از آن ندارند که این خانه پارسایان به آتش کشیده شود. ما موج عقلانیت سبز خود را که برگرفته از تعالیم دینی و علایق ملت ما به اهل بیت پیامبر(ص) است با تمامی شور ادامه می دهیم و با شورش دروغ که در کشور طغیان کرده و چهره آن را آلوده است مبارزه میکنیم، اما اجازه نخواهیم داد که حرکات ما شکل کور به خود بگیرد.
جا دارد از یکایک شهروندانی که برای رساندن این پیام سبز هر کدام ستادی بودند و تمامی ستادهای مردمی و رسمی که در انتخابات فعالیت میکردند سپاسگذاری کنم و تاکید نمایم که تا رسیدن به نتیجه ای که کشور ما لایق آن است همچنان به حضور و تلاش آنان نیاز است".
خبرگزاری «ریا نووستی» روسیه، 23 خرداد ماه

عشق

کامبیز نورایی — Fri, 02 Jan 2009 06:33:51 GMT

نیمه شب آواره و بی حس و حال

در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت

یک دوسال از عمر، رفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را

خاطرات اولین دیدار را

آن نظربازی، آن اسرار را

آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سربسته بود

چون من از تکرار، او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او

همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی

اینچنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر

دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل

گر گشایی چشم دل، زیباست دل

گرتو زورق بان شوی دریاست دل

بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده

در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان

من تورا بس دوست می دارم، بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

چون تویی مخمور، خَمّارم بدام

با تو شادی می شود غمهای من

با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود

همچو عشق من، هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهرۀ آفاق بود

در نجابت، در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت

طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخرِ این قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود

در غمش مجنون عاشق کم نبود

برسر پیمان خود محکم نبود

سهم من از عشق، جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست

این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست

رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است

خسم جان و تشنۀ خون من است

بخت بد، بر وصل او قسمت نشد

این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد...

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست

با چنین تقدیر بد،تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم

باده نوش غصۀ او،من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

ذره ذره آب گشتم،کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من، از من گذشتی ،خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

دیشب از کف رفت، فردا را نگر

آخرین یکبار از من بشنو پند

بر من و بر روزگار من نخند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

عشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته بازآید به رود

ماهی بی چاره اما مرده بود....

راه شب!!!!

کامبیز نورایی — Fri, 05 Dec 2008 18:42:24 GMT

یکی بود و یکی نمی تونست بمونه...هرکی که بود پشیمون

شد و هرکی که رفت بی فرهنگ شد.خلاصه پشیمون های

قصه ی ما داد زدند که بیایید امضا جمع کنیم که تفکیک بده که

یه دفعه کردان استیضاح شد و دل بی فرهنگا شاد!!

ولی قصه به آخر نرسید همه به دنبال امضاها بودند و ما

به دنبال یه دستشویی!!

و خلاصه مشایی برکنار نشد!!!سر و صدای امضاها یه دفه

بلند شد و هرکی رو می دیدی یه کمپین دستشه و داره امضا

جمع می کنه ولی خاتمی تکلیف اصولی ها رو مشخص نکرد و

کروبی مثل همیشه گفت من هستم!!! تا اینکه یه چند نفری

رفتن پیش خان ده که الا و بلا ما امضا جمع کردیم و سینمای

حاتمی در آتش سوخت یه وقت فکر نکنید به خاطر تفکیک بود نه!!

اینجا بود که محصولی با ابهام و یه رای بیشتر وزیر شد و اوباما

اومد ولی جواب نامۀ رییس جمهور نیومد ولی یه موردفوق اخلاقی

تو کلاس؟؟؟اتفاق افتاد که چشتون کور دندتون نرم با تفکیک

همه جوره حال کنید.بی فرهنگا هنوز منتظرن تا بیان داخل قصه

ولی این پشیمونایی که من می بینم تا کار فرهنگ سازی

رو تموم نکنن به شما مهلت نمی دن و قصه به آخربرسه نرسه

الهام چند شغلی می مونه و تفکیک لغو نمی شه!!

نتیجۀ اخلاقی:

برو درس می خوان مگو تفکیک چیست؟

که تعلیق می شوی و حقوق بشری هم در کار نیست...

روز دانشجو را به تمامی دانشجویان فرهیخته تبریک می گم!!!!

عشق ممنوع!!!

کامبیز نورایی — Wed, 12 Nov 2008 17:34:35 GMT

١-در ایران امروز عشق جرمه و آدم عاشق مجرم......

٢- در ایران امروز عاشق رو بازداشت می کنند.....

٣- در ایران امروز غرور عاشق رو می شکنند....

۴- در ایران امروز به عاشق بدترین توهین ها رو می کنند....

۵- در ایران امروز از آدم عاشق تعهد می گیرند که دیگه

عاشق نباشه....

۶- در ایران امروز باید به مردم یاد داد که چه جوری لباس

بپوشند....

٧- در ایران امروز عشق بزرگترین گناه عالمه....

٨- در ایران امروز عشق ممنوعه.....

واقعا در ایران امروز چه خبره؟

چند جمله اتفاقی

کامبیز نورایی — Fri, 26 Sep 2008 07:51:27 GMT

در تلاطم روزهای زندگی، نیازهای انسانها مجالی برای عرض اندام ندارند، چه باید کرد؟

این زندگی ماشینی که بسیاری از ما به آن خوگرفته ایم. در کش و قوس زندگی مثل رباطی

برنامه ریزی شده، عمل می کنیم.در کورسویی که از افقی نامعلوم به ما چشمک می زند،

هیچ حسی برای رفتن نیست.باید سوخت و ساخت.

ما از زندگی چه می خواهیم؟چرا به وجود آمده ایم؟سرمنشا حیات ما کجاست؟به کجا باید

رفت؟و.... اینها همه سوالات و افکاری است که خیلی از ما در پاره ای از روزها از خود می پرسیم.

ولی من برای هیچ یک جوابی ندارم.نمی دانم از زندگی چه می خواهم و یا چرا به وجود آمده ام

و یا... هرآنچه می دانم این است که باید زندگی کرد.... ولی زندگی به چه قیمتی؟ به قیمت

زیرپانهادن ارزشها؟به قیمت از بین بردن حقوق اساسی و مسلم انسانها؟چرا نمی توانیم به

زندگی خود رنگ و بویی تازه بدهیم؟چرا نمی توانیم عاشق باشیم؟

همین عشق هم مسئلۀ مهمی است.... به نظر من عشق دونوع است.عشق خاکی که

فانی است و عشق آسمانی که باقی است.اما در تلالو این عشق است که عشق خاکی نیز

رنگ جاودانی می گیرد.ولی افسوس از این انسانهای غافل!افسوس از آنانی که فکر می کنند

می دانند اما.....

شیرین و فرهاد، لیلی و مجنون، ویس و رامین و .... همه عشاقی بودند که خوب آنها را

می شناسیم و به معشوق خود نرسیدند.ولی آیا آنها آسمانی بودند یا خاکی؟

حتی ادبیات ما هم ادبیاتی خاکی و ماشینی است.کمتر در آن احساس دیده می شود.کمتر

کسی است که معنای والای عشق را درک کند و آن را از بعد جسم به بعد روحانی ببرد.علت

نافرجام ماندن خیلی از عشق ها همین است.

ما انسانها یاد گرفته ایم که ناکامی حاصل از عدم درک صحیح عشق را به گردن خدا و قسمت و

قضا و قدر بیاندازیم.ولی آیا به راستی اینگونه است؟آیا عشق همینی است که در جامعه امروزمان

میبینیم؟اگر عشق واقعی اینگونه است، آرزو می کنم دیگر هیچ گاه عشق نشوم! و اگر این

عشق نیست، باید راهکاری اندیشید.آن راهکار چیست و چگونه می شود کشفش کرد؟

آیا اصلا نیاز به کشف کردن دارد یا روبه روی ماست و آن را نمی بینیم؟شاید در همین نزدیکی ها

باشد و شاید هم در ماورای تفکر ما! ولی هرچه هست و هرچه نیست، باید آن را حس کرد.

باید به دنبالش گشت و آن را یافت و چگونگی و چرایی آن به عهده خود افراد است.سعی کنیم

عشق واقعی را همانگونه که هست بشناسیم.همانطور که عاشقش هستیم.

امتحانش ضرری ندارد.

دست پنهان!

کامبیز نورایی — Fri, 25 Jul 2008 17:07:32 GMT

ای برادر، بدرود!

دیگرم نیست به دل شوق سرود.

آمدم خسته و تنها ، اکنون

می روم خسته تر و تنهاتر،

از تبهکاری قابیلی بشکسته کمر!

آمدم با چه حکایتهایی

همه از قافلۀ تنهایان،

که عجب راه خطرناک پلیدی بود،

هر قدم تیر نهایی می جست،

همرهی تشنه می افتاد از پا؛

هیچکس را خبر از حادثه و حال نبود،

همه حیرت زده، ساکت، تنها،

نه سر جنگ، نه رویی به گریز،

دست پنهان و کمان پنهان

لحظه ای باز نماند از کشش و ار پرتاب

تا که از قافلۀ تنهایان

یک من خسته و تنها ماندم،

همه را مرگ درافکند به خواب.

آمدم تا که حکایت گویم

با تو از قافلۀ خوف و شکست،

دیدمت چهره چه بیگانه ، چه سرد،

دیدگانت تهی از شوق درود

بر لبانت دشنام،

ترکشی بسته و تیری به کمان،

زدم از وحشت فریاد:

« وای دست پنهان،

دست پنهان!»

باز کن پنجره را!!

کامبیز نورایی — Mon, 30 Jun 2008 04:25:16 GMT

دیشب شب بی نهایت بدی برای من بود، فکرم مشغول بود، به همین دلیل تا صبح فکر کردم و

در تنهایی افکارم این شعر را نوشتم......

عشق من! گریه مکن

رود تیزاب، بر ان هالۀ مهتاب نریز

جوی شوراب به گندمزاران.....

نهر بی تاب،

نهر خون، بر چمن خواب مریز.

اشک تو خنجر تیزی است بر اورنگ سیاه

گریه ات شیون ماتم، ماتم

ماتم مرگ شقایق، ماتم بند، ستم

اشک تو نفرینی است،

به ستمکار و گناه

جان جانم!

به چه می اندیشی؟

به بلورینه چراغی که دم باد شکست

به غریوی که در اقصای زمان چله نبست

به همان زخم عمیقی که به دلها بنشست

به تباهی به گسست؟

به چه می اندیشی؟

عشق من!

دست تو رایت خون شعلۀ خورشید

دست های تو کلید

باز کن پنجره را

باز کن پنجره را، زلف سیه افشان کن

برکوب و بدمان سینۀ شب الوان کن

نعرۀ خنده برآور، همه جا ویران کن

به سحرگاه بیندیش

به شقایق، به ستاره، به امید

به شعار و به نشید

به نشیدی که طنینش می لرزاند

همه ایوان ها را

سرسراهای بلند

قصر و دیوان ها را

باز کن پنجره را، باز کن.......

چیزی نیست.... به میل خودتان!!!!!

کامبیز نورایی — Sun, 15 Jun 2008 20:18:34 GMT

دوستان و همراهان عزیز جای خالی را با میل خود پر کنید:

ـــــــــ یعنی صف نون و صف شیر

ـــــــــ یعنی همش درگیر درگیر

ـــــــــ یعنی همین بنزین ، همین نفت

همین نفتی که توی سفره ها رفت!!!!!!!!!

ـــــــــ یعنی تمام سهم ملت

یه تیکه نون و باقی هم خجالت

ـــــــــ یعنی که اصلاحات چینی

ـــــــــ یعنی که روز خوش نبینی

ـــــــــ یعنی تحمل، تاب، طاقت

ـــــــــ یعنی حماقت در حماقت

ـــــــــ یعنی همین آیینۀ دق

ـــــــــ یعنی خلایق هرچه لایق!!!!!!